2008/Oct/15

กรรม ลืมอวยพรวันเกิดที่รัก แง้ว

happy เบิร์ดเดย์ vincent valentine  

T ^ T love you !!! 

 

 

ไม่รู้ให้อะไรดี ลงฟิคที่ดองไว้ละกัน

 

 Title :   My Baby
Pairing : Sephiroth/Vincent
Rating : NC17
เรียบเรียงโดย : violet

Disclaimer : ตัวละครเป็นของ Square Enix ห้ามคัดลอกไปเผยแพร่ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต


 ฟิคนี้เป็นฟิค RPG ที่แต่งพล็อตร่วมกับ บีจัง ดังเคยกล่าวมา

Casting
- Sephiroth : Sephiroth (Violet)
 - Vincent :
BeeJang

** ตอนที่ 2

 

เซฟิรอธบิดกายที่เปลือยเปล่ากำยำบนเตียง เสื้อผ้าที่เป็นชิ้น ๆ กระจายรอบ  มองห้องแคบ ๆ เรียบง่าย ก่อนหันไปตามเสียงและอ้อมแขนของวินเซนต์ที่เอื้อมมากอดเอวเขาไว้ เสียงงึมงำที่แสดงถึงความงัวเงียของเจ้าของแขนเอ่ยเบา ๆ

 

อืมม์...เซฟท์  นอนเถอะ ดึกแล้วนะ

 

ดวงตาสีเขียว เบิกเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เขากำลังอยู่ในห้องเล็ก ๆ เตียงแคบ ๆ แถมยังมีศัตรูเก่า ที่อยู่ในคณะเพื่อนคลาวด์ที่เคยกำจัดเขาเสียด้วย  เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของวินเซนต์บ่งบอกถึงความไม่ระมัดระวังตัวซักนิดว่ากำลังนอนอยู่กับบุคคลที่อันตรายต่อชีวิต

 

เซฟิรอธยื่นมือไปแตะใบหน้าที่กำลังนิทราพริ้มนั้นอย่างแผ่วเบา  เสื้อคลุมสีแดงที่ใส่อย่างหลวมๆเผยออก แววตาคมกริบประกายอย่างพอใจเมื่อมองไล้เรื่อยจากใบหน้าที่คมสันงดงาม เส้นโค้งของจมูก ริมฝีปาก ไปจนถึงเรือนกายที่อยู่ใต้เสื้อหนังสีดำ

วินเซนต์ พึมพึมเบา ๆ ขยับเล็กน้อย รับรู้ถึงน้ำหนักมือที่วางบนใบหน้าของตน และขยับไปจับมือนั้นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

 

นอนเถอะ...

                                               

                                                ริมฝีปากบางเฉียบของเทพปีศาจแย้มเยือน ดั่งได้รับคำเชิญชวน

                                               

                                                โอเค..

 

                                                เสียงกระซิบพร่าลึกตอบรับ ริมฝีปากเลื่อนไล้ต่ำประกบกับเรียวปากของเจ้าของร่างผู้นิทรารมณ์ ลิ้นร้อนไล้ล้วงลึกบังคับให้ปากเหยื่อเผยออก แทรกลิ้นเข้าไปพัวพัน กอดรัดร่างที่อยู่ข้างใต้ไว้ เสียงลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเริ่มถี่รัวเร็วขึ้นพร้อม ๆ กับอาการดิ้นรนที่มากขึ้น

 ดวงตาสีแดงที่ตอนแรกเผยอนิดๆอย่างงัวเงีย เบิกกว้างออกอย่างตกตะลึงเมื่อพบว่าริมฝีปากตัวเองกำลังถูกครอบครอง และเรือนกายถูกทับด้วยใครบางคน สัมผัสที่ผ่านเสื้อผ้ามามันกล้ามเนื้อที่แน่นมาก และมันหนัก

 

ลิ้นที่อุกอาจนั้นร้อนมาก รสจูบนั้นแปลก กลิ่นลมหายใจที่สดชื่นเหมือนใบไม้ใหม่ วินเซนต์มึนเมาในรสจูบ การเคลื่อนไหวที่พัวพันในปากเขานั้นเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เหมือนความมึนเมาในไวน์ชั้นเลิศ เหมือนความดื่มด่ำในความฝัน

มันเป็นจูบที่เชี่ยวชาญอย่างล้นเหลือ วินเซนต์เกือบยอมหลับตาให้มันเป็นไปและดำเนินต่อ จนกระทั่งเกิดการกระตุกที่เข็มขัด เสียงกริ๊กของหัวเข็มขัดโลหะที่ถูกปลดดังขึ้น เสียงรูดซิปตามมาและสัมผัสของมือที่ร้อนผ่าวซุกเข้ามาที่แก่นกายอันอ่อนไหวของเขา วินเซนต์ร้องลั่น ตื่นเต็มตาสะบัดจนริมฝีปากที่ประกบผละจากกัน  

..อย่า ! ใครน่ะ !”

 

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น วินเซนต์รู้สึกคุ้นหูอย่างมาก เหมือนขนที่หลังคอตั้งชันขึ้น มันคุ้นมาก คุ้นจนน่ากลัว น่าโหยหา แต่ก็น่าหวาดหวั่น

 

ในห้องสลัวด้วยแสงจันทร์บางเบานั้น..วินเซนต์เห็นแสงสะท้อน เขาคิดว่ามันเป็นแสงสีเงินของเส้นไหมที่แวววาว มันเหมือนเป็นไหมชั้นดีที่บางเบาเกือบเท่าใยแมงมุมดูนุ่มละมุน

 

 เขาคิดเช่นนั้นจนกระทั่งเงาที่ทาบทับเขาผละออก ยันตัวขึ้นนั่ง ร่างกายท่อนบนของเขาเป็นอิสระและท่อนล่างยังคงถูกทับ เงาดำนั้นทำอาการคล้ายสะบัด ไหมสีเงินนั้นก็ขยับ เมฆที่บดบังแสงจันทร์ส่วนหนึ่งเลื่อนออก แสงสว่างนวลละออ ลอดหน้าต่างเผยร่างที่นั่งอยู่บนสะโพกของเขา

 

แสงทาบกับร่างกายขาวเหมือนงาช้าง เผยเส้นโค้งของมัดกล้ามที่เรียงตัวกันอย่างที่วินเซนต์ยากจะปฎิเสธกับตัวเองว่ามันงดงาม มันไม่มากและไม่น้อย ผิวสีงาช้างนั้นเรียบตึง ใบหน้าที่คุ้นตา ความงดงามที่ผสมผสานระหว่างเทพและปีศาจ ประกายตาที่เหมือนดั่งดาบ กล้าแกร่งและทะลุใจใครก็ตามที่มองมัน รอยยิ้มที่เย้ยหยัน บุคคลที่ใครก็ตามได้รู้จักแล้ว ยากจะลืม

 

...เซฟิรอธ..

 

วินเซนต์ครางออกมาอย่างแผ่วเบา เรียกรอยยิ้มกว้างจากใบหน้านั้น วินเซนต์หัวใจกระตุกวูบ เซฟิรอธโน้มหน้าเข้าหา เขาพยายามถอยหนีแต่สะโพกถูกทับ เขาจึงหล่นพังพาบหงายลงบนหมอน แขนโลหะถูกตรึงแน่นด้วยมือที่เหมือนคีมเหล็ก

วินเซนต์มองมือที่ถูกพันธนาการอย่างหวาดหวั่นก่อนหันมา หัวใจสั่นไหวแปลกๆ ทั้งหวาดกลัวและเต้นระทึกเมื่อใบหน้าที่งดงามแต่น่ากลัวนั้นโน้มใกล้ลงมาชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ 

                                                ...เมื่อกี้นายก็เรียกชื่อชั้นอยู่ชัดๆ ยังมาถามอีก..

 

                                                วินเซนต์แอ่นกายสะดุ้งโหยง ครางออกมาอย่างลืมตัว มือของเซฟิรอธข้างหนึ่งยังไม่ได้ล้วงออกมาจากกางเกงของเขา และมันเริ่มขยับถูกับส่วนที่อ่อนไหวที่สุดในกายเขาอย่างอุกอาจอีกด้วย

 

                                                ..มะไม่ใช่...หยุดนะ..อ๊ะ..อื้อ..ทำไม..นาย..

 

                                                ชั้นน่าจะถามมากกว่านะ

 

                                                เทวอสูรหยุดมือแล้วมองไปรอบห้องเหมือนพยายามจะทบทวนความจำ วินเซนต์หอบหายใจถี่ ๆ พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด พยายามข่มอารมณ์ที่สั่นไหวรัวจนอกแทบระเบิด เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่า เขาอ่อนไหวและเพลิดเพลินไปกับมัน สัมผัสที่ยากจะต้านทาน แต่เขาไม่อาจยอมได้โดยง่าย วินเซนต์ดิ้นออกพยายามลุกขึ้น และมืออันแข็งแรงก็ผลักเขาลง และรอยยิ้มหยันนั้นก็หันมายิ้มให้เขา

 

                                                ....ว่าทำไมชั้นอยู่ที่นี่..

 

                                                หน้าขาทั้งสองของวินเซนต์ถูกกดไว้ด้วยเข่า มันเจ็บมากเมื่อพยายามดิ้น รู้สึกเหมือนเลือดหายไปจากหัวแขนเหล็กของเขาถูกกดตรึงและ มือข้างที่เหลือของเซฟิรอธเริ่มปลดผ้าคลุมตามด้วยเสื้อผ้าออกเขา ทีละนิ้ว ๆ ที่เรือนร่างของเขาถูกปลดเปลื้องออกจากอาภรณ์อย่างช่วยตัวเองไม่ได้

 

                                                ชั้นช่วยนาย นายที่ยังเป็นเด็กอยู่ ....อย่า...อย่าทำแบบนั้น..อ๊ะ

 

                                                มือร้อนๆลงไปลูบอีกแล้ว วินเซนต์กัดฟันพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ส่งเสียงครางออกไป

 

                                                นายสวยมาก...เกินคาด....เด็กอะไรหรือ?..ชั้นก็โตอยู่เห็น ๆ

                                                 

                                    มือแข็งแรงและร้อนระอุนั่นเริ่มล้วงไล้ จาบจ้วงไปทุกที่ ที่เขาอ่อนไหวมาก ๆ จนวินเซนต์หวาดกลัว เขารีบระล่ำระลักบอกออกมา ก่อนที่สติจะหลุดลอย

 

                                                ไม่ใช่ ฟังนะ... เมื่อตอนกลางวัน  นายเป็นแค่เด็ก! หนีออกมาจากที่ไหนซักแห่ง ชั้นก็ช่วยนาย! พานายมาพักที่นี่ !”

                                    เอ...ชั้นคิดว่า..ชั้นตายแล้ว และล่องลอยอยู่ในไลฟ์สตรีมนี่นา?”

 

                                                วินเซนต์หน้าแดงก่ำ เซฟิรอธบอกเช่นนั้นก็ตามแต่มือที่ลวนลามเขาไม่ได้หยุดไปด้วย มันลูบไล้เรือนร่างเขาอย่างอุกอาจแบบที่ใครไม่กล้าทำมาก่อน แล้วมันทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้ด้วยสิ ดวงตาที่ดื่มด่ำกับรสสัมผัสจากปลายนิ้วของเทวอสูร ทำให้เขาอยากตะบันหน้านั้นนัก แต่ตอนนี้แค่กลั้นเสียงครางก็เต็มที่แล้ว

 

                                                มีคนตามให้นายกลับไป..ชุดสีแดง ... ตัวสูง ถือดาบ...หยุดเสียที...ชั้นช่วยนายไว้นะ..นายจะตอบแทนด้วยการลวนลามชั้นงั้นเหรอ!”

 

                                                ฮึ..

                                               

                                                ปีกยาวสีดำสะบัดแรง มือที่ลวนลามผละออกให้วินเซนต์หอบหายใจ วินเซนต์ลืมตามองเทพปีศาจที่นั่งอยู่บนกายเขา ดูท่าทางเขาหัวเสียไม่ใช่น้อยในข่าวที่ได้รับ

 

                                                “ G เจ้า ไบฯ บ้าบ้ากามชนิดแม้แต่ชั้นยังจะงาบ..ไปไงมาไงเนี่ย..ใครไปปลุกมันมากัน..แล้ว..เจ้านั่นเห็นนายแล้วรึ?

                                                 ประโยคท้ายๆดวงตาสีเขียวและวาวเหมือนแมวจ้องมาหาเขา วินเซนต์พยักหน้าอย่างงุนงง แม้ยังหวาดกลัวกับสถานะการณ์ที่ห่างไกลความผิดปรกตินี้